İklimler içimi ısıtmıyor artık, ve inan soğutmuyor da. Suretlerime düşman oluryorken gökyüzüne dost buluyorum kendimi. Boş bardaklarımı hep kendim dolduruyorum. Yardım için el uzatan herkesi usulca azlediyorum yanı başımdan. Aslında ben en çok boşluğu değil fazlalığı hazmedemiyorum. Baktığım pencereler geniş ve aydınlıkken atlamam gereken sert yükseltiler bana gözdağı veriyor. Böylelikle hata yapma lüksümü en başta eliyorum. "Tüm iklimlerim sende konaklar." diye haykırmak isterken, "Ruhun acı çektiği yerde konaklar, insan." diyiveriyorum. Ama biliyorum sesimin aksi de yankısı da sensin. Ruhum ruhuna tüm mevsimlerde aşina. Ve ben emin olmanın verdiği huzurun koynunda konaklıyorum. İklimlerden çok bahsediyordum ya hani, yine de 'ben' en çok sonbahara yakışıyorum.
İnsanı insana sığınak yapan bir rüyadayım bugünlerde. Gecenin içinde teselli bulamayan herkesin gündüze kaçışı gibi çevriliyor yüzüm boz bahçelere. Kendime kıza kıza atlıyorum tüm taraçaları. Çünkü arayış içinde ol(a)mayıveremez miydim öfkesiyle doluyum. Durup, bekleyip durulduğum zamanlar olmuyor değil. Fakat yine de kendi hengamemin içinden yardımsız çıkıyorum. Kimilerine göre başkalarını öncülleyen, kimilerine göre kendini önemseyen kurtuluşa eriyor hayat mezbasında. Bense terazinin diğergamlık kefesini ağırlaştırıyorum. Sığınak mı bulmalı yoksa sığınak mı olmalı, diye son kez soruyorum boşluğa. Alacağım yanıtla vereceğim çakışmasın diye, tüm olası yanıtları kendi yankılarında seyreltiyorum. ...