tula anne

Kendimi sakladım yine penceresiz sokaklara. Yürümeye niyet ettiğim her yer kendiliğinden sahraya dönüşmüyor lakin; ben kendi çölümün harman yeri oluyorum kızgın kumlarda. Pek geçen giden yok buralardan, gidense dönüşsüz bir iklime varıyor. Hesabı kim kapatacak diye soruyorum gölgenin sahibine. Yine sesime ses veren olmuyor.    Herkesin beni yücelttiği yerlerde ben kendimi neden affedemiyorum?    Sevmediği, sevilmediği yerlerde kuraklaşır ya insan, ben -en çok- severken tükeniyorum.     Neden su vermediğim çiçekler acıyor hep, suladıklarım kendine mahkum?..   Ve ben hâlâ neden omzuma dokunan cümlelerin ardına sığınamıyorum?..   Neden'ler'imin düğümünü çözemiyorum.

Gri bulutlar dağılmamış henüz. Her yerde görüyorum izlencesiz gölgeni. Koştuğum, kaçtığım, durduğum ve durakladığım her yerdesin.    Kendi gölgemi bile yakmışken neden gölge[n]den düşemiyorum? Neden o kımıltısız gölgenin hapsinden kurtulamıyorum?    Nasıl bir bağ ki iplerini görmediğim o düğümleri çözemiyorum? Çatlasın tuz buz olsun istiyorum elimdeki son bardak. Tutsam da tutmasam da, son yudumu bana zehir etmek için verilmiş gibi bekliyorum. İçmekten korkmuyorum lakin bırakmaktan korkuyorum.      İnsan neden uçurumun kenarına gelince son kez bakar arkasına, durup düşünüyorum. Bana verilen kadehdeki zehri tek seferde yudumluyorum sonra. Ölümüm başkasının elinden sanılmasın sakın ben kendi kendimi boğuyorum.

Herkesin bir miracı var mıdır, diye düşündüm kendi kendime. Yerin, göğün ve insanın bir mirası var mıdır? Kainata miras bırakacağı bir miracı?.. İyiliğin ve kötülüğün zirvesi yoktur biliriz fakat yaratılmışın, somut olanın bir miracı var mıdır? Manevi yükselişin zirvesi var mıdır? Ahlaki çöküşün dibi sonsuz madem, ilahi yükselişin sınırı var mıdır? Aklımızı kurcalarken tüm bu sorular, içinden çıkamadığımız sorgulamalar zihnimizi parçalar.